دریا نام دیگر من بود

بگذار بزند مرد گوزن باید زخم داشته باشدو الا چطور بگوید آه و مرد خونینترش نکندسایهها، بدنها، میلههارعشه در استخوان و پوستچیزی روی دیوار میلرزدخونابه، ناخن، تیغبردهها و آزادی اجماعچند گیره روی بندبرده، بنده، بندمرده، زنده، مردزن، زندان، برهوتتکرار زم به حروفبگذار بزند مرداشهد ان لا هبلپا بکوب که بیایدپا بکوب که بباردجنوب و انحنای حروفشحشراتش، سکرش، مخمر وخرمابگذاربزند مرد.  از مجموعه شعر پرهیب برچسبها: آنژیلا عطایی, شعر آنژیلا عطایی, پرهیب, شعر آزاد, شعر امروز + نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم تیر ۱۴۰۰ساعت 16:45&nbsp توسط آنژیلا عطایی  |  دریا نام دیگر من بود...

جهان بیبال و پرندهی منچهار قناری در دهان گربههای سیاهتمام شب، تمام روزتمام پیراهن سیاه بلندمناله میکنند.جهان بیبال و پرندهی منمومو سیاه جنوبهر روز وزنه میزندبادام هندی میخوردو نقشههای صید دست و پا و سینه چهارده ساله در سر دارد.جهان منبال را خوردهپرها را نیمه شب در بالشارزانی زنان خیابان به رایگان رفته است.بال و پرنده مندر هفت اقیانوس جنوبیک بار در اهوازچند بار در تهرانهربار تیشهها را کارنکرده از بیستون برمیگرداند.پرنده منماغ میکشد ولی مرده استماغ میکشدبه لاییدن میافتدصدای خرناس میدهدصدای سیاه سینکه وقت هزار دست بلندبه فکر نقطههای اضافی میافتد.چه کسی لیقه را در دوات انداخته است؟صدای چوبصدای خش خش برگ و بار بلوطصدای دست و پای کهوراز ابر و باد و دفتر من بگذرهمین که چند گربه و یک اسب و هزار شببه خانه نیایییعنی صدای تیشه نمیآیددرختها را میاندازند.منتشر شده در مجله فرهنگی جنزار، شهریور 1400برچسبها: شعر آنژیلا عطایی, مجله فرهنگی جنزار, شعر معاصر دریا نام دیگر من بود...

در تشریح پریشان زنی بر تختگره از گره از گریبانم باز میکنم.من تشنهامو در تملک تخت یا طناباز سراب چاه در تکاپوی تنم خبری نیست.گناه از من است که سیب میچینم.گناه از من است که گندمزار در طاق پنجره میروید.گناه از من است که خواب دیدهام:گلو بر سنگ یا دهان بر تنوره گرگو از نزول آسمانی گوسفند بعد از من خبری نیست.منتشر شده در مجله فرهنگی جنزار، شهریور 1400برچسبها: شعر آنژیلا عطایی, مجله فرهنگی جنزار, شعر معاصر, شعر آزاد, شعر امروز + نوشته شده در  یکشنبه چهارم مهر ۱۴۰۰ساعت 13:16&nbsp توسط آنژیلا عطایی  |  دریا نام دیگر من بود...